fucking life'

Edit. Usuwam w tej notce te kilka zdań, które napisałam wcześniej. Było zbyt depresyjnie. Joł.
 
Ja teraz cholernie potrzebuję czyjejkolwiek obecności. Niech ze mną nie rozmawia. Ma po prostu być. Siedzieć koło mnie i obserwować gdybym chciała zrobić coś głupiego. Muszę czuć tą obecność, choć czasem nawet zapomnę, że ta osoba siedzi. 
W nocy jest najgorzej, wtedy najbardziej potrzebuję jakiegoś człowieka. Najlepiej Mojego mężczyznę, który otuli i powie, że będzie dobrze. 
On jest moim pierdolony aniołem stróżem, i kurewsko mi na Nim zależy.
Budzę się, staram się normalnie funkcjonować. Wszystko z tej pierdolonej miłości.
Gdyby nie to uczucie, zdechłabym.
Nikt by nawet nie pamiętał, że istniałam.
Nie zawsze jest kolorowo.

Apokaliptyczna pandemia nienawiści

Ty zrodzony z macicy,

Ja z tchawicy.

Struny głosowe przebijasz,

łożyskiem.

Łapię oddech,

chwytam mięso w szpony.

Wydryluj mi wnętrzności,

                 wydryluj je.                  

Szarp za włosy,

wszystko z miłości.

Pokrzyżowałem ci plany.

Syn błękitnych oczodołów,

Zakrwawionej baletnicy.

Złap mnie,

ugryź, przeżuj,

zniknij.

Ukryj smutek,

gorycz, żal.

Znajdź i schowaj

święty Graal.

Obietnicy pryśnie czar.

Spal go.

Spal.

 

M.